Shaolin

Na program nauczania w tej grupie składają się głównie techniki pochodzące z tradycyjnego nurtu SHAOLIN. Początkowo stylem wiodącym był SHAOLIN CHANG CHUAN według mistrza Yang Jwing-Minga oraz inne techniki nauczane przez Krzysztofa Turka i Romana Lichacza. Z czasem doszły elementy wprowadzone przez mistrza Liu Yunpenga. Oprócz shaolińskiego Kung Fu w celu rozwijania energii wewnętrznej nauczane są elementy Qigong oraz Yang Tai Chi Chuan (chińskie systemy medytacyjno - zdrowotne). Wraz ze wzrostem poziomu zaawansowania dochodzą także elementy sportowej walki SANDA.

W ogólnym zarysie program nauczania w sekcji SHAOLIN obejmuje:

• naukę pełnego repertuaru technik (wykonywanych w sposób charakterystyczny dla naszego stylu), na który składają się: postawy, sposoby poruszania, bloki, uniki, zasłony, ciosy, kopnięcia, rzuty, podcięcia i obalenia oraz dźwignie;
• tradycyjne formy bez broni;
• formy z tradycyjną chińską bronią - m.in. szabla północna i południowa, miecz, kij, włócznia, halabarda, sztylety;
• układy podwójne - Duilian (tzw. set-sparing) - czyli układane walki wykonywane z bronią lub bez;
• naukę praktycznego zastosowania poznanych technik w walce sportowej i samoobronie;
• naukę elementów sportowej walki full-contact (SANDA);
• rozwijanie energii wewnętrznej;

Nauka rozpoczyna się od poznania podstawowych bloków, uderzeń i kopnięć wykonywanych w określonych pozycjach w miejscu lub w ruchu. Z czasem techniki te łączone są w coraz to bardziej zaawansowane sekwencje oraz krótkie formy szkoleniowe. Po opanowaniu trzech krótkich form przychodzi pora na naukę pierwszej długiej formy ręcznej. Już od samego początku podczas ćwiczeń z partnerem uczy się zastosowań poznanych technik w samoobronie lub w walce sportowej. Pod koniec pierwszego roku nauki wprowadzane są już elementy walki kijem (forma Chi Mei Gun) oraz podstawy posługiwania się pałkami i nożem. Kolejne lata to bardziej zaawansowany materiał techniczny, nowe formy ręczne i nowe rodzaje broni. To także ciągłe powtarzanie już znanych elementów oraz coraz większa ilość elementów SANDA/SANSHOU.

Chcemy tu zaznaczyć, że nie zajmujemy się nauką sportowej odmiany Wushu. Charakteryzuje się ona dużą ilością elementów akrobatycznych wymagających od ćwiczących wyjątkowej sprawności fizycznej. Opanowanie form sportowych Wushu na odpowiednio wysokim poziomie wymaga wieloletniego, wyspecjalizowanego treningu, który jednak nie przynosi żadnych korzyści z punktu widzenia sztuk walki. Dzieje się tak, iż techniki zawarte w układach sportowych na skutek odpowiedniej selekcji oraz zmiany sposobu wykonywania niemal zupełnie zatraciły swój charakter bojowy. Formy sportowe stały się obecnie bardziej kryterium do oceny sprawności zawodników niż sztuką walki.