Słowo "SANDA" jest mandaryńskim odpowiednikiem kantońskiej nazwy "SANSHOU", która w dosłownym tłumaczeniu oznacza
"wolna walka". Jest to jedna z najbardziej praktycznych odmian walki, umożliwiająca wszechstronny rozwój zawodnika.
Doskonale uczy też wykorzystania w walce umiejętności kontrolowania i pokonania przeciwnika.
W typowo tradycyjnym pojęciu SANDA sama w sobie nie jest oddzielną sztuką czy stylem walki. Jest raczej systemem, ideą, która umożliwia naukę technik oraz ich zastosowań pochodzących z różnych sztuk walki.
Obecnie SANDA/SANSHOU występuje na świecie w trzech odmianach:
Na treningu SANDY oprócz rozwijania typowych cech motorycznych, takich jak: szybkość, siła, gibkość, wytrzymałość, koordynacja ruchowa, naucza się także technik (ciosy, kopnięcia, rzuty, dźwignie) pochodzących z różnych stylów walki. Są one dobrane pod kątem uzyskania maksymalnej skuteczności w walkach treningowych (dozwolone techniki sportowe) lub sytuacjach wymagających samoobrony (techniki obezwładniające, ataki na punkty witalne, takie jak oczy czy krocze). Nabyte umiejętności są doskonalone podczas zajęć na przyrządach (tarcze, worki) i praktycznych zajęć z partnerem (sparing).
W naszej Szkole zajmujemy się głównie nauką sportowej odmiany SANDY wzbogaconą jednakże o elementy samoobrony (uderzenia łokciem, kolanem, dźwignie, walka w parterze). Jej rodowód sięga starej chińskiej tradycji pojedynków toczonych na specjalnych platformach zwanych leitai. Brali w nich udział mistrzowie różnych stylów Kung Fu, zaś same walki często kończyły się kalectwem, a nawet śmiercią pokonanego.
Obecnie pojedynki te mają charakter czysto sportowy. Na Mistrzostwach Polski, Europy oraz Świata walki toczone są na metrowym podwyższeniu bez lin bocznych, zwanym leitai. Wypadnięcie z niego podczas walki karane jest utratą punktów, zaś dwa kolejne wypadnięcia powodują przegranie całej rundy. Zmusza to zawodników do agresywnej walki w centrum platformy. Walki mają charakter pelnokontaktowy, tzn. wszystkie techniki wykonywane są z pełną siłą i w pełnym kontakcie z przeciwnikiem. Atakować można zarówno głowę, tułów jak i uda. Zabronione są ataki w szyję, krocze i na stawy. Dozwolone są wszystkie techniki ręczne, łącznie z backfistem (uderzenie pięścią po obrocie) ale oprócz uderzeń łokciami (dozwolone jedynie w niektórych federacjach). Można używać także wszystkich rodzajów kopnięć oprócz kopnięć kolanem (dozwolone w niektórych federacjach). Wysoko punktowane są też rzuty, podcięcia i obalenia przeciwnika, wykonywane ze zwarcia lub po przechwycie nogi kopiącej.
Walka składa się z dwóch rund, każda po 2 minuty "czystej" walki (zatrzymujemy czas podczas każdej interwencji sędziego). Zawodnicy ubrani są w kaski, rękawice, pancerz na tułów i ochraniacze na piszczele. Obowiązkowa jest oczywiście "szczęka" i suspensor. W niektórych federacjach stosuje się "uboższy" zestaw ochroniaczy. Spotykane są nawet walki bez rękawic, np. w stylu modliszki. W sporcie amatorskim stosuje się podział na następujące kategorie wagowe:
Ponieważ jest to formuła pełnokontakowa, udział w zawodach mogą brać jedynie osoby pełnoletnie. Wymagane jest też posiadanie stopnia conajmniej 4 Ji w Kung Fu potwierdzonego certyfikatem PZWS (do egzaminu można przystąpić po conajmniej 3 latach treningów).
Dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat przewidziana jest formuła light-contact zwana Qingda, z podziałem na kategorie wiekowe i wagowe.
Powyższy opis dotyczy oczywiście sportu amatorskiego. W walkach zawodowych stosuje sie inne przepisy, jednak w chwiliobecnej ta formuła w Polsce jeszcze nie występuje.
© 2006-2009 Kung fu Olsztyn | All rights reserved. beata-e@o2.pl